زان پس که صد هزار شقایق به کوه و دشت

پرپر شدند در ره آن سرخ انتظار

از تنگنای گوشه ی مطبخ،

                               پیاز پیر

ـ با ریش و ریشه ای که فروهشته در سبد ـ

افراشته است پرچم سبزی که:

این منم!

          پیغام آن بهار!       

                          « شفیعی کدکنی »