بالاخره نمردیم و دیدیم که در این نظام هم دو نفر پیدا شدند که یقه ی یکدیگر را بگیرند؛ آن هم علنی و در صدا و سیمایی که دورویی در آن قانون اوّل و آخر است. اصولاً در جوامعی چون ما، هزار دلیل وجود دارد برای این که ظاهرفریب باشیم! و این خودِ درون ما نمود نمی یابد مگر آن که در وضعیت از پیش تعریف نشده قرار گیریم. از این روست هم اگر حال می کنیم دو نفر را بیندازیم به جان هم، تا خالص ترین کنش ها، خوب یا بد، را در این میان ببینیم.

مناظره ی امشب میان میرحسین و احمدی نژاد پُر بود از این کنش های ناب. خودِ درون هر دو نمایان شد. و بیراه نیست اگر بگویم بی نظیر بوده از سال های شصت به این سو! و امّا فارغ از موضوعاتی که در مناظره مطرح شد، و به گمانم باید منتظر پیامدهای چالش برانگیز آن نیز بمانیم برنده ی اصلی آن ما مردم هستیم که به هر جان کندنی ست داریم به نامزدهای انتخاباتی یاد می دهیم که منظرِ نظرِ آن ها ما هستیم، نه لایه های قدرت.

از جدّی گذشته(!)، خدا اموات کس ـ کسانی را بیامرزاد که اوّل بار تصویب کردند دوره ی ریاست جمهوری چهار ساله باشد. خدا وکیلی اگر بیش از این بود، تحمّل شنیدن "غلط کردم" های یک ملّت هم دشوار بود؛ چه رسد به دیدن اثرات ناشی از تنها  یک اشتباه در زندگی مردم!